De jaarevaluatie. Terugblikken als springplank.

Al zo lang dat ik me kan herinneren, wordt Oostende in één adem genoemd met ‘vergane glorie’.

De laatste jaren ademt de stad echter een tastbaar optimisme. Oostende is bijzonder. We missen een woord voor de fase die na ‘vergane glorie’ komt. Het elektrische moment wanneer een plek nostalgie verruilt voor potentieel. Voor een hernieuwde vitaliteit.

Oostende bij stormweer was dan ook de ideale plaats voor een reflectieweekend.

Al jaren evalueer ik in december mijn eigen werkjaar diepgaand. Wat gebeurde er in het jaar? Wat ging goed en wat moet ik durven versterken? Wat ontbreekt er nog? Wat ging mis? Waar moet ik bijsturen? Tijs en Lies zijn collega’s-procesbegeleiders en vrienden met wie ik vaak samenwerk en in 2025 besloten we die evaluaties voor het eerst met elkaar uit te wisselen.

We gaven feedback op elkaars analyse en hielpen elkaar nieuwe plannen smeden. Het was die evaluatietraditie die ons dit jaar in Oostende bracht. Deze keer gebruikten we het erg fijne YearCompass, een goedgebalanceerde vragenlijst die ondernemers helpt om zowel praktisch als diepgravend naar hun werk en leven te kijken.

Tijs, Lies en ik hebben geen personeelsploeg en dat hoeft ook niet. Dit soort uitwisseling doe je namelijk beter niet met een team, maar met een aantal peers, mensen die met hetzelfde werk bezig zijn. In mijn jaren als directeur stak ik voldoende tijd in gesprekken met personeel, maar te weinig in intervisie met andere leiders van organisaties. Die twee zijn nodig. Leiderschap en ondernemen gaan altijd hand in hand met persoonlijke uitdagingen en groei. Net daarom is intervisie, je werk bespreken met peers, zo leerrijk.

De evaluatie leerde me dat 2025 voor mij een topjaar was. En dat ik een grote honger voel om met 2026 aan de slag te gaan. Dat ik een aantal moeilijkere momenten uit het verleden een plaats aan het geven ben. Sommige dingen gaan dan ook een langere tijd wat minder, tot er ineens optimisme in de lucht hangt.

Net zoals in Oostende.