Community vind je niet, die bouw je.
Ik was 23 en speelde in een band. We hadden indertijd een heldere mening over wat goede muziek was en we waren vastbesloten de wereld te veranderen. Het probleem: we kregen amper reactie op de demo’s die we rondstuurden. Hoe verander je in godsnaam de wereld als niemand je een kans wil geven?
Missiegedreven werken gaat om het vinden van gelijkgestemden. Niet om het grote gelijk. Ik moest er deze week aan terugdenken toen ik tijdens het Reeperbahn Festival in Hamburg in een panel zat over Finding Your Community in Electronic Music. Je community vinden kan op twee manieren, vertelde ik.
In het eerste geval vindt die community jou. Lekker eenvoudig.
Iemand contacteert je met een hulpvraag en jij zegt ja. Het komt vaker voor dan je denkt. Toen ik pas als zelfstandige begon, vroegen de lieve mensen van Cultuurloket me om hen te helpen bij de Covid-crisisbegeleiding van culturele organisaties. Het werd het begin van een mooie vierjarige samenwerking. Toen iemand uit mijn straat me vroeg of ik niet mee in het bestuur van Filmhuis Klappei wilde zetelen, zei ik ja. Enkele jaren later ben ik de trotse voorzitter van de coolste buurtcinema van Antwerpen. Wil je gevonden worden, dan moet je vooral zorgen dat mensen weten dat je bestaat. En dat je beschikbaar bent voor opdrachten. Mijn blog, mijn nieuwsbrief, mijn lezingen, … het zijn allemaal contactpunten waarlangs gelijkgestemden me om hulp kunnen vragen.
Maar wat met het tweede scenario? Wat als niemand je spontaan uitnodigt?
Als jouw community jou niet vindt, dan moet je zelf wat ondernemen. Wat voor jou ontbreekt, ontbreekt immers wellicht ook voor anderen. Precies dat deden we bij mijn jeugdband die maar niet aan de bak kwam. In plaats van verder demootjes rond te sturen, huurden we een zaaltje en organiseerden we een amateuristisch festivalletje met andere bands. Schaamteloos boekten we onszelf als headliner.
Na afloop van de show spraken mensen me aan.
Niet zozeer met complimenten over het optreden, maar wel met de boodschap dat ze ook in een groepje speelden. En of ik bij het volgende festival misschien een plekje voor hen had op de affiche. Het werd het begin van Undercurrent, een concertreeks die we jarenlang organiseerden met enkele gelijkgestemden. Ik trad soms ook op tijdens die avonden, maar de missie werd vooral ruimte creëren voor andere onbekende undergroundartiesten. Niet veel later leverde mijn ervaring als concertorganisator me mijn eerste directiefunctie in de cultuursector op. Alles wat ik opbouwde begon daar.
Soms vindt jouw community je vanzelf. In alle andere gevallen moet je zelf je plekje in het systeem creëren. Voor je het weet, duiken dan medestanders op die hun hulp aanbieden. Om je community te vinden, moet je je community bouwen.
