Het is ook nooit goed: tegenwind bij je succesverhaal.

“Het openbaar vervoer in Antwerpen is zoals de loterij”, lachte een Brusselaar me ooit toe.
“Je koopt een kaartje en heel soms krijg je er wat voor terug.”

In mijn nieuwe boek over strategische storytelling en impact staat een hoofdstuk over omgaan met tegenwind. Oorspronkelijk begon het met een verhaal over het Antwerpse openbare vervoer. Dat stukje Antwerps drama haalde de finale editie niet, maar vandaag is die case weer even in het nieuws.

De nieuwe pendelbus P5 blijkt namelijk een succes te zijn. 

Even voor de niet-Antwerpenaren: door een combinatie van wanbeleid, politieke desinteresse en tegenslag is het OV naar de linkerschelde-oever  een jaar lang onderbroken. De Antwerpenaar is daar niet blij mee. Er zijn alternatieven, maar die zijn pijnlijk ondermaats: wie op Linkeroever woont is een jaar geflikt. Daarover valt niets goeds te vertellen.

En net dat maakt de case zo boeiend vanuit het oogpunt van strategische storytelling. Want wat moet de OV-maatschappij vandaag dan doen? Zwijgen? Ze kan niet anders dan er nu het beste van maken. En daar hoort deze perscommunicatie bij. Als de alternatieve pendelbus goed draait, dan is het hun plicht om dat te verdedigen.

Tegelijk kan die Antwerpenaar dit jubelberichtje niet zomaar over zich heen laten gaan omdat het niet mag lijken alsof dit hele fiasco daarmee ook maar een beetje aanvaardbaar is. De metrics (10.000 bezoekers per dag) en de boosheid (hoe durven ze!) spelen zich af op twee heel verschillende niveaus.

Het is dus nooit goed. Een patstelling. En iedereen praat naast elkaar.

Leiderschap speelt zich altijd af in een kluwen van verhalen, frames en tegenverhalen. Daar horen dus ook weerstand en patstellingen bij. Om een echt succesverhaal te gaan schrijven, moet je met je team uit dat soort patstellingen kunnen ontsnappen.

Je moet een spel ontwerpen dat je kan winnen. Niet voor niets een ander hoofdstuk uit het boek.